{"id":9030,"date":"2026-08-31T09:01:10","date_gmt":"2026-08-31T09:01:10","guid":{"rendered":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/blog\/waar-is-het-lef-in-de-hulpverlening-gebleven\/"},"modified":"2026-09-02T10:40:38","modified_gmt":"2026-09-02T10:40:38","slug":"waar-is-het-lef-in-de-hulpverlening-gebleven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/blog\/waar-is-het-lef-in-de-hulpverlening-gebleven\/","title":{"rendered":"Waar is het lef in de hulpverlening gebleven?"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Na ruim twintig jaar in de hulpverlening, waarvan de laatste vijftien jaar binnen complexe scheidingszaken, geniet ik nog steeds van dit vak. Ik geniet van de momenten waarop contact tussen een ouder en een kind wordt hersteld, waarop verwijten langzaam plaatsmaken voor vragen en waarop ouders elkaar weer weten te vinden in hun gezamenlijke verantwoordelijkheid voor hun kinderen.<\/p>

Ook geniet ik ervan wanneer het binnen een Parallel Solo Ouderschap (PSO)-traject lukt om \u00e9\u00e9n ouder te versterken, waardoor er ondanks alle strijd weer beweging ontstaat. Of wanneer een ouder, na maanden of soms zelfs jaren van onzekerheid, weer vertrouwen krijgt in zijn of haar eigen ouderschap. Dat zijn de momenten die mij eraan herinneren waarom ik ooit voor dit werk heb gekozen.<\/p>

Tegelijkertijd zie ik ons vak veranderen. De druk op hulpverleners neemt toe. Polarisatie tussen ouders wordt steeds voelbaarder en lange e-mails, berichten in het weekend of het verzoek om ‘nog heel even’ iets te bespreken zonder dat de andere ouder daarvan op de hoogte is, lijken steeds vaker onderdeel van ons werk te worden. Dat hoort er misschien wel bij. Maar er is iets anders dat mij de laatste jaren veel meer bezighoudt. Iets wat ik zie wanneer ik multidisciplinair samenwerk, trainingen geef of collega’s spreek. Als \u00e9\u00e9n van de weinige mannen die al jaren werkzaam is binnen complexe scheidingszaken, valt mij op dat niet zozeer de strijd tussen ouders groeit, maar de voorzichtigheid bij hulpverleners. Ik zie professionals die ontzettend betrokken zijn, maar ook professionals die steeds minder goed voor zichzelf zorgen, moeilijke gesprekken uitstellen of terughoudend worden in het stellen van grenzen. En juist daar maak ik mij zorgen over.<\/p>

Zijn we als hulpverleners minder assertief geworden? Of zijn we simpelweg voorzichtiger geworden omdat complexe scheidingszaken steeds klachtgevoeliger zijn? Wanneer zijn we begonnen moeilijke gesprekken uit de weg te gaan? Wanneer zijn we gestopt ouders respectvol aan te spreken op gedrag waarvan we weten dat het een traject en uiteindelijk ook een kind niet helpt?<\/p>

Voor mij begint professioneel lef bij het besef dat wij als hulpverlener zelf het belangrijkste instrument zijn waarmee we werken. Binnen de systeemtherapie wordt vaak gesproken over de therapeut als instrument<\/em>. Die gedachte spreekt mij aan. De kwaliteit van onze hulpverlening wordt niet alleen bepaald door de methodiek die we gebruiken, maar ook door de manier waarop wij aanwezig zijn in een gesprek.<\/p>

Dat begint niet pas wanneer een ouder tegenover je zit. Het begint thuis. Goed slapen, gezond eten, voldoende herstellen en weten waar je eigen grenzen liggen. Complexe scheidingszaken vragen veel van ons. We werken dagelijks met verdriet, boosheid, angst en wantrouwen. Het is een vorm van high performance werken, waarbij we voortdurend scherp moeten blijven. Juist daarom geloof ik dat goed voor jezelf zorgen geen luxe is, maar een professionele verantwoordelijkheid. Niet alleen om uitval en burn-out te voorkomen, maar vooral omdat een hulpverlener die stevig staat beter kan aansluiten bij ouders, kinderen en collega’s.<\/p>

In de praktijk zie ik dat juist dit onder druk staat. Tijdens trainingen en intervisies hoor ik steeds vaker hoe moeilijk professionals het vinden om grenzen te bewaken. Niet omdat zij niet weten wat zij moeten doen, maar omdat de angst voor een klacht, een boze ouder of het beschadigen van de werkrelatie regelmatig de boventoon voert. Dat begrijp ik. Tegelijkertijd vraag ik mij af wat die voorzichtigheid uiteindelijk betekent voor het kind. Wanneer wij uit angst gedrag dat een kind belemmert niet meer benoemen, bestaat het risico dat we juist dat gedrag onbedoeld in stand houden.<\/p>

Voor mij betekent professioneel handelen daarom ook congruent zijn. Dat wat ik denk, voel, zeg en doe zoveel mogelijk met elkaar overeenkomt. Dat ik ouders complimenteer wanneer zij stappen zetten, maar hen ook aanspreek wanneer gedrag niet helpend is. Dat ik spanning of ongemak tijdens een gesprek niet automatisch wegdruk, maar onderzoek wat er gebeurt en dat als het helpend is transparant maak. Niet om mijn gevoel centraal te stellen, maar omdat juist die openheid vaak ruimte cre\u00ebert voor reflectie. Mijn ervaring is dat daar de mooiste gesprekken ontstaan.<\/p>

Allereerst ben jij zelf het instrument.<\/strong>
Wat mij betreft begint professioneel handelen al voordat je op je werk bent. Het begint thuis. Goed slapen, goed eten, voldoende herstellen en dicht bij jezelf blijven zijn geen luxe, maar voorwaarden om dit werk goed te kunnen doen. Complexe scheidingszaken vragen veel van ons. We werken dagelijks met verdriet, boosheid, angst en wantrouwen. Juist daarom geloof ik dat we onszelf serieus moeten nemen.<\/p>

Te veel overwerken, voortdurend over je eigen grenzen heen gaan of het gevoel hebben dat je er alleen voor staat, zijn voor mij signalen om niet n\u00f3g harder te gaan werken, maar juist stil te staan. Wat heb ik nodig om weer dicht bij mezelf te komen? Waar ligt mijn grens? Waar kan ik beter voor mezelf zorgen? Want hoe beter ik voor mezelf zorg, hoe beter ik signalen opvang, hoe scherper ik kan luisteren en hoe groter de kans dat ik ook echt beschikbaar ben voor ouders en kinderen. Uiteindelijk b\u00e9n jij het instrument waarmee je werkt.<\/p>

Het tweede onderdeel is het stellen van kaders.<\/strong>
Binnen de MDFT spreken we over een rationale<\/em>. Dat is iets waar ik veel van heb geleerd. Niet alleen uitleggen wat we gaan doen, maar vooral waarom we iets doen. Waarom voeren we dit gesprek? Wat willen we aan het einde bereikt hebben? Hoe gaan we vandaag met elkaar om? Welke omgangsvormen spreken we af? En wat doen we als die afspraken niet worden nagekomen?<\/p>

Juist in complexe scheidingszaken vind ik dat essentieel. Ouders nemen de spanning, de strijd en de patronen die zij thuis hebben ontwikkeld vaak mee de spreekkamer in. Daarom probeer ik vanaf het begin duidelijk te zijn. Ik leg uit dat we elkaar bij de voornaam aanspreken. Dat we elkaar laten uitpraten. Dat we geen gesprekken voeren buiten de andere ouder om. En ook dat er consequenties zijn wanneer afspraken structureel niet worden nagekomen. Soms betekent dat een time-out. Soms betekent dat een gesprek eerder be\u00ebindigen. Niet als straf, maar omdat veiligheid en respect voorwaarden zijn om \u00fcberhaupt een goed gesprek te kunnen voeren. Mijn ervaring is dat juist die duidelijkheid rust brengt.<\/p>

Het derde onderdeel vraagt misschien wel het meeste professionele lef: congruent handelen.<\/strong>
Voor mij betekent congruent handelen dat ik mezelf meeneem in het gesprek. Niet alleen met mijn kennis, maar ook met wat ik zie, hoor en voel. Niet omdat mijn gevoel de waarheid is, maar omdat het vaak iets vertelt over wat er op dat moment tussen mensen gebeurt.<\/p>

Ik merk dat we dat als hulpverleners nog te weinig doen. We stellen vragen, vatten samen en geven adviezen, maar laten te weinig zien wat er op dat moment in de ruimte gebeurt. Terwijl juist daar vaak de interventie zit. Wanneer ik zie dat een ouder zichtbaar ge\u00efrriteerd raakt terwijl de andere ouder spreekt, benoem ik dat. Wanneer een ouder zijn stem tegen mij verheft, probeer ik niet harder terug te praten of door te gaan met het gesprek. Dan grijp ik terug op de afspraken die we aan het begin van het traject hebben gemaakt. “We hadden afgesproken dat we elkaar met respect aanspreken. Ik merk dat de toon verandert. Laten we eerst teruggaan naar die afspraak, anders lukt het mij niet om dit gesprek op een veilige manier te begeleiden.”<\/em><\/p>

Wanneer ik voel dat de spanning in de ruimte oploopt, benoem ik dat ook. Niet omdat mijn gevoel centraal staat, maar omdat het vaak precies laat zien wat er gebeurt. Ik zeg bijvoorbeeld: “Ik merk dat er iets verandert in dit gesprek. Herkennen jullie dat ook?”<\/em> of “Volgens mij raken we elkaar op dit moment kwijt. Zullen we eerst eens kijken wat er nu gebeurt, voordat we verder praten?” <\/em>Mijn ervaring is dat juist daar de beweging ontstaat. Niet doordat ik met een nieuwe oplossing kom, maar doordat ik het klimaat in de ruimte bespreekbaar maak. Dat geeft veiligheid. Voor ouders, voor mij als hulpverlener en uiteindelijk ook voor het kind. Want pas wanneer er veiligheid is, ontstaat er ruimte om elkaar echt te horen.<\/p>

Juist daarmee voorkom je ook dat je wordt meegezogen in de dynamiek van ouders. Binnen de systeemtherapie noemen we dat een parallel<\/em> proces. Daarom blijf ik steeds teruggrijpen op de kaders die we samen hebben afgesproken. Niet omdat ik regels belangrijk vind, maar omdat die kaders mij helpen om professioneel te blijven handelen wanneer de emoties oplopen.<\/p>

Slotwoord<\/strong>
Als je mij zou vragen waarom ik dit artikel heb geschreven, dan is het antwoord eigenlijk heel eenvoudig. Niet omdat ik denk dat ik het beter weet. Ook niet omdat ik geloof dat er maar \u00e9\u00e9n manier is om complexe scheidingszaken te begeleiden. Integendeel. Ik heb ontzettend veel respect voor collega’s die iedere dag opnieuw aanschuiven bij gezinnen waar de spanning hoog is en de belangen groot zijn. We werken binnen \u00e9\u00e9n van de meest complexe vormen van hulpverlening die er is.<\/p>

Juist daarom gun ik ons dat we onszelf als professional serieus blijven nemen. Dat we onszelf blijven zien als het belangrijkste instrument waarmee we werken. Dat we goed voor onszelf blijven zorgen, duidelijke kaders durven stellen en congruent blijven handelen, juist wanneer de druk toeneemt.<\/p>

Ik hoop ook dat dit onderwerp binnen organisaties vaker op de agenda komt. Niet alleen wanneer een casus vastloopt, maar juist daarvoor. Tijdens intervisies, teamoverleggen en multidisciplinaire overleggen. Laten we elkaar niet alleen bevragen op de inhoud van een casus, maar ook op ons eigen handelen. Hoe gaat het met je? Waar liggen jouw grenzen? Waar voel je spanning? Zit iedereen nog op \u00e9\u00e9n lijn? En wat heb jij nodig om je werk professioneel en met vertrouwen te kunnen blijven doen?<\/p>

Ik hoop ook dat er ruimte blijft om het gesprek te voeren over duidelijke kaders, professionele feedback en feitelijke rapportages. Dat we grensoverschrijdend gedrag zorgvuldig durven benoemen wanneer dat de veiligheid of ontwikkeling van een kind belemmert. Niet om te veroordelen, maar om zichtbaar te maken wat aandacht nodig heeft. Juist daar begint verandering.<\/p>

Als deze blog ertoe bijdraagt dat we dat gesprek vaker met elkaar voeren, dan heeft hij zijn doel bereikt. Want uiteindelijk verdienen niet alleen kinderen een veilige omgeving.<\/p>

Jeffrey Ward Brew is therapeut, spreker en oprichter van The Father’s Impact. Voor meer informatie klik hier.<\/a><\/em><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na ruim twintig jaar in de hulpverlening, waarvan de laatste vijftien jaar binnen complexe scheidingszaken, geniet ik nog steeds van dit vak. Ik geniet van de momenten waarop contact tussen een ouder en een kind wordt hersteld, waarop verwijten langzaam plaatsmaken voor vragen en waarop ouders elkaar weer weten te vinden in hun gezamenlijke verantwoordelijkheid […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9031,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[17],"tags":[],"class_list":["post-9030","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-professionals"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9030","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9030"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9030\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9035,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9030\/revisions\/9035"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9031"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9030"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9030"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/leiden\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9030"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}