{"id":8665,"date":"2026-08-04T17:05:10","date_gmt":"2026-08-04T17:05:10","guid":{"rendered":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen-test\/blog\/als-mn-moederons-naar-mn-vader-bracht-bleef-ze-zelf-in-de-auto-zitten\/"},"modified":"2026-08-19T12:53:40","modified_gmt":"2026-08-19T12:53:40","slug":"als-mn-moederons-naar-mn-vader-bracht-bleef-ze-zelf-in-de-auto-zitten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/blog\/als-mn-moederons-naar-mn-vader-bracht-bleef-ze-zelf-in-de-auto-zitten\/","title":{"rendered":"Lo\u00efs: Verhuizen na de scheiding van mijn ouders"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Toen mijn ouders gingen scheiden, verloor ik ook mijn thuis. Ik was 6 jaar en woonde ik in een klein dorpje in Overijssel. Mijn moeder bleef in het ouderlijk huis, mijn vader zocht iets nieuws. \u00a0<\/span>Na allerlei rechtszaken en enorm veel gedoe, was het toch mijn moeder die naar een ander huis moest. Mijn vader trok, samen met zijn nieuwe vriendin, terug in het ouderlijk huis en ineens was ik daar nog maar \u00e9\u00e9n keer in de twee weken.\u00a0<\/span><\/p>


EEN NIEUWE SCHOOL, EEN NIEUWE PROVINCIE<\/strong>\u00a0<\/strong>
<\/span>Ondanks dat ik nog niet helemaal weg hoefde uit het ouderlijk huis, voelde het toch als een dubbele verhuizing. Ook mijn moeder vond het erg moeilijk en wilde liever weg uit dat kleine dorpje, waar ze mijn vader en zijn nieuwe vriendin tegenkwam in de supermarkt, bij de bakker en op de fiets. We verhuisden naar een andere plek, in een andere provincie.\u00a0<\/span><\/p>

Ik weet nog als de dag van gisteren dat mijn moeder mij vertelde dat we gingen verhuizen. Ik vond het vreselijk! Dichtbij opa en oma en mijn oom en tante, zei ze. Maar ver weg van papa en ver weg van mijn klasgenootjes, dacht ik. Ik zat in groep vijf toen we gingen verhuizen en ik moest dus naar een nieuwe basisschool. Doodeng vond ik dat. Niet veel later vertelde ook mijn vader dat hij ging verhuizen. Hij bleef wel in de buurt van het dorpje waar we eerst woonden, maar toch wist ik dat ik mijn vriendinnen uit het dorp nu niet meer zou zien. Als het nu zou gebeuren zou dat misschien wel een stuk makkelijker zijn gegaan met contact houden, via social media. Helaas was dat toen nog niet zo populair als nu.\u00a0<\/span><\/p>


VERHUIZEN BLEEF MAAR KOMEN: VAN NIEUW HUIS NAAR NIEUW HUIS<\/strong>\u00a0
<\/span>Mijn moeder kreeg ook een nieuwe relatie. Hij heeft twee kinderen en toen ze samen wilden wonen betekende dat dus maar \u00e9\u00e9n ding: ze hadden een groter huis nodig. We verhuisden nog een keer.\u00a0<\/span><\/p>

Door al die jaren heen en de vele verhuizingen heb ik nooit echt een gevoel van een vast thuis gehad. Ik denk dat dat ook de reden was dat ik op mijn 17e besloot om op kamers te gaan. Maar ook\u00a0<\/span>toen kreeg ik het niet voor elkaar, en heb ik tijdens mijn studententijd in vijf verschillende huizen gewoond. Ik denk toch dat dat komt omdat ik vroeger zoveel verhuisd ben.\u00a0<\/span><\/p>


THUIS ZIT IN JEZELF, NIET IN EEN HUIS OF WOONPLAATS<\/strong>
<\/span>Hoewel ik altijd dacht dat ik nergens \u00e9cht kon settelen, zie ik dat nu anders. Ik heb mij namelijk in al die huizen eigenlijk altijd wel thuis gevoeld. Ik voel me bij andere mensen ook snel thuis, ik kan goed omgaan met verandering en ik weet nu heel goed wat voor mij belangrijk is in een woonomgeving. Ik kan heel goed mijn eigen thuis cre\u00ebren, maar bovenal heb ik geleerd dat thuis niet altijd gaat om een huis of een woonplaats, maar vooral om jezelf. Je neemt jezelf tenslotte in alle verhuizingen mee en ik ben er door de jaren heen achter gekomen dat, als je vaak verhuisd bent, een gevoel van stabiliteit meer in jezelf zit dan in een huis of plaats. Dat is echt heel erg veel waard.\u00a0<\/span><\/p>

Het is normaal om je, tijdens of na een verhuizing, zowel boos, verdrietig, enthousiast, nieuwsgierig en raar tegelijk te voelen. Ik weet nog dat ik toen z\u00f3 boos was op mijn moeder omdat ze zo ver weg wilde verhuizen. Nu ik daarop terugkijk begrijp ik hoe moeilijk dat voor haar geweest moet zijn, om mijn vader en zijn nieuwe vriendin overal tegen te komen en ver weg van haar ouders en haar zus te wonen. Mijn moeder verhuisde tenslotte voor mijn vader naar dat kleine dorpje in Overijssel, dus ik snap wel dat ze daar weer weg wilde.\u00a0<\/span><\/p>


WAT MIJ HIELP: STABILITEIT ZOEKEN BUITEN JE WOONOMGEVING<\/strong>\u00a0<\/strong>
<\/span>Wat mij altijd heel erg heeft geholpen is stabiliteit zoeken in andere dingen dan een woonomgeving. Ik slaap bijvoorbeeld nog steeds met mijn knuffel die ik kreeg toen ik net geboren was. Die heeft heel veel huizen gezien, maar als ik die in bed zie liggen voelt dat meteen als thuis, zelfs op vakantie. Zo zijn er nog wel meer spullen in mijn kamer die al een aantal verhuizingen hebben meegemaakt. De spullen verplaatsen dan wel, maar het gevoel niet. Thuis zit in jezelf. Dat voelt nu misschien nog niet zo, maar dat is \u00e9cht zo.\u00a0<\/span><\/p>


Herken jij dit gevoel? Steeds maar weer een nieuw huis, een nieuw klaslokaal, nieuwe mensen en maar weinig dat hetzelfde blijft? Bij Villa Pinedo vind je verhalen van andere kinderen en jongeren die weten hoe dat voelt. Je bent niet de enige. Bekijk ons aanbod voor kinderen en jongeren of app gratis en anoniem met een Online-Buddy<\/a>.\u00a0<\/span><\/em><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Toen mijn ouders gingen scheiden, verloor ik ook mijn thuis. Ik was 6 jaar en woonde ik in een klein dorpje in Overijssel. Mijn moeder bleef in het ouderlijk huis, mijn vader zocht iets nieuws. \u00a0Na allerlei rechtszaken en enorm veel gedoe, was het toch mijn moeder die naar een ander huis moest. Mijn vader […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9710,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-8665","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kinderen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8665","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8665"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8665\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9718,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8665\/revisions\/9718"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9710"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8665"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8665"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/scheidingsplein.nl\/velsen\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8665"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}