Laatst sprak ik een vrouw van 29. Haar ouders gingen uit elkaar, na ruim dertig jaar. Ze had het aan twee mensen verteld, meer niet. En allebei zeiden ze ongeveer hetzelfde. Eerst iets van “ach, wat vervelend voor je”, en dan meteen, bijna in dezelfde adem: “Maar gelukkig ben je niet meer zo klein.”

Ik snap waar die zin vandaan komt. Hij is lief bedoeld. Mensen willen iets troostends zeggen en grijpen naar het enige lichtpuntje dat ze kunnen bedenken. Je woont niet meer thuis, je hoeft niet om het weekend met een sporttas tussen twee huizen te sjouwen, je hebt je eigen leven. Klopt allemaal.
Maar wat die zin bij haar deed, was iets anders. Ze was zelf al geschrokken van hoeveel het haar raakte. Ze dacht al: doe even normaal, je bent bijna dertig. En toen kwam daar, van buitenaf de bevestiging bij. Het mocht haar dus niet zoveel doen. Gewoon doorgaan. Werk, vrienden, sporten, alles zoals altijd, en het verdriet ergens in een la.

Die la ken ik. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 25 was, en daar is mijn praktijk uiteindelijk uit ontstaan. Want ik merkte hoe weinig plek er is voor volwassenen bij wie dit gebeurt. Iedereen weet dat een scheiding zwaar is voor kinderen. Bijna niemand staat stil bij het “kind” dat zelf al een huis heeft.
En het zijn er niet weinig. In 2024 was bij 44 procent van alle echtscheidingen in Nederland minstens één van de twee partners 50 jaar of ouder. Dat zijn ruim tienduizend huwelijken in één jaar. Een deel van die stellen heeft nooit kinderen gehad. Maar het grootste deel hiervan heeft kinderen van twintig, dertig, veertig, die ineens met de scheiding van hun ouders worden geconfronteerd.

De fundering onder je leven
Als je ouders scheiden terwijl je volwassen bent, verandert er aan je dagelijkse leven eigenlijk niks. Je hoeft niet te verhuizen, je gaat niet naar een andere school. En toch stort er gevoelsmatig iets in. Want alles waar je jarenlang op hebt gebouwd, staat op een fundering die opeens wegvalt. Soms het ouderlijk huis waar je altijd naar terug kon. De tradities: hoe kerst ging, wie de verjaardagstaart bakte, waar jullie elke zomer heen gingen. De familievrienden die er altijd waren. De patronen die zo diep in jullie gezin waren ingesleten dat je ze niet eens meer zag. Niks daarvan is nog vanzelfsprekend. En dat gebeurt op een leeftijd waarop je juist dacht dat je stevig stond.

Van één front naar twee mensen
Je ouders zijn natuurlijk altijd twee aparte mensen geweest. Maar zo voelde het niet. Ze waren één front, één team. Papa-en-mama, bijna één woord. En nu worden ze opeens van elkaar losgetrokken en moet jij je tot allebei apart gaan verhouden. Dat is echt een hele gekke ervaring. Je bouwt eigenlijk een nieuwe band op met twee mensen die je al je hele leven kent.

Die banden veranderen ook niet allebei op dezelfde manier. Crowley en onderzoekers in andere landen zien dat volwassen kinderen na een late scheiding gemiddeld meer naar hun moeder toe trekken, en dat het contact met de vader minder wordt. Dat gaat lang niet altijd zo, en het is ook niet voor altijd. Sommige vaders vinden later weer aansluiting. Maar als je merkt dat het met je vader ineens stroever loopt, of juist met je moeder: je bent niet de enige.

Soms is er ook gewoon woede. Omdat er dingen zijn gebeurd tussen je ouders, bijvoorbeeld een vertrouwensbreuk. En soms komt die woede uit een hoek die je niet had verwacht. Want veel ouders wachten met scheiden “tot de kinderen groot zijn”. En dan lig jij wakker van de vraag: hebben ze al die jaren hun geluk ingeruild voor het mijne? Daar kun je dankbaar voor zijn en tegelijk een enorm schuldgevoel door ervaren.

Even tegen de ouders die meelezen
Omdat je kinderen volwassen zijn, worden ze ook als volwassene behandeld. Ze worden vaak meegenomen in de gesprekken over geld. Over wat er precies misging in jullie relatie. Over het nieuwe dateleven van mama of papa. En ik snap het. Ze zijn volwassen, alles achterhouden werkt ook niet, en je wil eerlijk zijn.

Maar vergeet niet dat kinderen enorm loyaal zijn aan hun ouders (denk maar aan de band met je eigen ouders). Ze willen het goedmaken, ze willen voor je zorgen, ze willen dat jij je beter voelt. Dus ze luisteren, ze troosten, ze denken mee. En ondertussen staat je kind tussen jullie in, als keeper van twee doelen tegelijk.

Volwassen of niet, het blijft je kind. Je kind is niet je vriendin en ook niet je therapeut. Er is een ouder en er is een kind, en die volgorde mag blijven staan. Ook als je kind 34 is en zelf kinderen heeft. Je kind mag weten dát jullie uit elkaar gaan, en in grote lijnen waarom. Wat je van de ander vindt, hoe het gaat met de verdeling van het huis, wie er gelijk had: dat hoort bij een vriendin, bij je therapeut of een andere gelijke.

Toestemming om te rouwen
Wat er gebeurt als je ouders scheiden, is rouw. Je rouwt om het gezin zoals het was. Om het beeld dat je had. Om de toekomst die je in je hoofd al had uitgetekend, kerst met je eigen kinderen bij opa en oma, samen. Eerst is er de schok, het totale ongeloof. En daarna komt er van alles. Niet netjes achter elkaar, maar door elkaar heen, en soms maanden later ineens weer.
Wat het eerste helpt, is jezelf toestemming geven om te rouwen. Het is zwaar. Hoe oud je ook bent.

Wat helpt nog meer
Praat erover. Met vrienden en vriendinnen, dat is al heel fijn. Maar het kan ook echt helpen om te praten met iemand die helemaal niks met je familie te maken heeft. Een coach, een therapeut, een hulpverlener. Iemand bij wie je niet hoeft op te letten wat je wel en niet zegt over je vader of moeder.

Vertel het op je werk. Je hoeft er geen presentatie over te geven. Maar veel mensen houden het daar weg, omdat ze gewoon goed willen blijven presteren. En dan zit je op maandagochtend in een meeting met je hoofd nog bij het telefoontje van zondagavond. Als je leidinggevende het weet, hoef je dat in ieder geval niet ook nog te verstoppen.

Zorg voor je lijf. Klinkt als een tegeltje, ik weet het. Maar bewegen, eten, drinken en slapen zijn het eerste wat erbij inschiet als je hoofd overuren draait.

En geef je grenzen aan. Je mag tegen je moeder zeggen: hier wil ik niks over horen, dat moet je met papa bespreken. Je mag tegen je vader zeggen dat je het lastig vindt dat hij steeds over geld begint. En je mag ze allebei vertellen hoe jij je hierbij voelt. Ook al zijn zij degenen die scheiden. Het is hun scheiding, maar het raakt jou ook.

Groot, en toch geraakt
Dus als iemand tegen jou zegt “gelukkig ben je al groot”, dan heeft diegene gelijk. Je bent groot. Je hebt je eigen leven, je eigen huis, misschien je eigen gezin. Maar dat betekent niet dat het je minder mag raken.

Je mag het voelen. Op je 25e, op je 29e, op je 45e.

Over Modoni
Ik ben Charlie, oprichter van Modoni, een coaching- en therapiepraktijk in Amsterdam voor volwassenen met gescheiden ouders. In mijn praktijk begeleid ik mensen uit de klem tussen hun ouders te stappen, zodat ze weer in hun eigen leven gaan staan.

Zit je hier zelf middenin? In de gratis Scheidingscheck kijk ik een halfuur gratis online met je mee: waar loop je tegen aan en welke stap kan jij als eerste zetten om je weer beter te voelen?

Bronnen
Judex (2025). Nationale Echtscheidingsmonitor 2025, op basis van CBS-cijfers over 2024. https://www.judex.nl/rechtsgebied/familie-echtscheiding/echtscheiding/columns/nationale-echtscheidingsmonitor-2025/
CBS StatLine (2026). Echtscheiding; leeftijdsverschil, kinderen, geboorteland, huwelijksduur. Cijfers over 2025. https://www.cbs.nl/nl-nl/cijfers/detail/60060ned
www.modoni.nl